I a decisions que non neishen dera ambicion, senon deth compromís. En mèn cas, dar eth pas cap ara politica locau non siguec tant ua eleccion professionau coma ua consequéncia naturau de víuer, sénter e estimar ath mèn pòble. Créisher en un entorn coma Es Bòrdes, petit en nombre mès enorme en identitat, te hè a compréner qu’aquerò que passe en dia a dia non ei casuau: depen dera implicacion des persones.
Veir que i auie causes que podien mielhorar, escotar as mèns vesins e vesies, compartir inquietuds damb gent que, coma jo, creiguie qu’eth futur des nòsti pòbles s’auie de bastir de laguens estant, eca. Siguec en aqueth moment quan decidí formar part deth projècte d’Unitat d’Aran, un espaci politic que compren eth territòri, que lo viu e que trabalhe entà eth, d’ençà dera proximitat e er arraïtzament.
Pr’amor que hèr politica d’ençà d’un pòble, e mès d’un pòble petit, non ei pas facil. Hèr politica municipalista ei, abans de tot, està’i present. I a urgéncies quotidianes e petites hites que, somades, mèrquen era diferéncia en dia a dia e benèster des ciutadans. D’ençà de garantir uns servicis basics de qualitat, enquia impulsar mielhores que permeten qu’era gent joena pogue demorar o tornar as nòsti pòbles, tot passe per aquera guardada pròplèu que sonque se pòt auer quan formes part deth lòc e dera comunautat ara qué servisses. Aguesta ei tanben era fòrça que, entà jo, a de guidar era politica.
Era politica municipalista requerís tanben balhar responsa, assumir errors e contunhar entà deuant. Vò díder deféner cada projècte, cada mielhora, cada oportunitat, damb determinacion e damb coratge. Vò díder persistir e persutar.
Mès ei justaments ací a on era politica pren tot eth sòn sentit.
Enes pòbles, era politica non ei teoria, se non qu’ei vida. Ei suenhar as persones e eth sòn benèster. Suenhar e invertir en infraestructures, enes carrèrs, en servicis. Ei méter en centres des politiques as persones granes, as joeni que vòlen demorar en territòri, as familhes que i vòlen bastir eth sòn projècte de vida. Ei lutar entà qu’es nòsti pòbles non demoren darrèr e qu’agen un futur, en tot esdevier espacis vieus, dignes e plens d’oportunitats.
E en aguest camin, es hemnes i auem fòrça a díder.
Pendent fòrça ans, era nòsta preséncia a estat discreta, fòrça còps invisibla, mès tostemp imprescindibla. Auem sostengut era vida des pòbles d’ençà de fòrça encastres, e ara tanben èm protagonistes ena prenuda de decisions. E ac hèm damb ua guardada que met en centre as persones, ara cura, ara coesion e eth sentiment de comunautat.
En aguest camin, tanben è prenut consciéncia deth nòste papèr. Non arribèrem ara politica locau deth non-arren. En nòste cas, abans que jo, Es Bòrdes ja auie auut ua alcaldessa, Ana Maria Tomás Palomeras, era prumèra hemna damb responsabilitat politica dera istòria recenta aranesa. E açò ditz fòrça d’un pòble qu’a sabut reconéisher eth lideratge femenin. Mès aguest hèt non vò díder qu’eth camin sigue hèt. Èster hemna ena politica, especiauments en entorns mès ruraus, implique responsabilitat, visibilitat e, fòrça viatges, eth besonh de daurir pòrtes qu’encara ara non son deth tot daurides.
Aué, èster hemna e governar en un municipi ei tanben un acte de compromís e de responsabilitat. Damb eth present, mès tanben damb es generacions que vieràn. Damb era volentat de deishar pòbles mielhors, mès justi e mès egalitaris.
Totun, tanben ei ua oportunitat. Era oportunitat d’aportar ua forma de hèr que met eth focus enes persones, en suenh, ena cura, ena coesion e ena igualtat d’oportunitats. De demostrar qu’eth lideratge non entén de genre, senon de compromís, de capacitat de trabalh e de volentat de servici.
Pendent aguesti ans ath cap deuant der Ajuntament, i a auut projèctes que reflectissen precisaments aguesta manèra d’enténer era politica. Era mielhora d’infraestructures municipaus entà garantir servicis de qualitat, era apòsta entà mantier e dinamizar era vida sociau e culturau deth pòble, eth trabalh entà fixar poblacion e aufrir oportunitats as familhes e as joeni, o era atencion constanta as persones granes, en tot assegurar que poguen contunhar viuent damb dignitat en sòn entorn. Son auanci que, dilhèu, non tostemp apareishen en titulars, mès qu’an un impacte dirècte ena vida dera gent.
Cadun d’aguesti lògres, per petit que semble de dehòra estant, represente fòrça. Represente ores de trabalh, dialòg, dificultats superades e, sustot, er orgulh de veir coma eth tòn pòble auance sense pèrder era sua esséncia.
Pr’amor que se quauquarren an de besonh es nòsti pòbles ei precisaments aquerò: implicacion.
Implicacion des hemnes, des joeni, des qué i an estat tostemp e des qui i arriben. Era vida comunitària non se sosten soleta; requerís compromís, participacion e ua guardada compartida cap ath futur.
Creigui prigondaments en ua politica pròplèu, onèsta e arraïtzada ath territòri. Ua politica qu’escote abans d’actuar, que compren es particularitats de cada lòc e que trabalhe damb constància, encara que, a viatges, es auanci siguen lents. Pr’amor qu’enes pòbles, cada petit pas compde, e fòrça.
Autant jo e era equipa de govèrn, coma eth partit ath que representi, credem en un Aran viu, coesionat, damb identitat pròpria e damb futur. E açò sonque s’artenh en tot escotar ara sua gent e en tot trabalhar e actuar damb responsabilitat.
Non i a dreceres. Sonque i a camin. E aguest camin se bastís dia a dia, damb constància, damb perseverança e damb compromís.
